و خير نزل و فدهم من بابه * شاموا بروق الفيض من سحابه كم من سحاب الغيب فى جعابه * و كم من الاسرار فى عيابه كانّه اذا حجّ فى اجابه * قدسلّ سيف الحقّ من قرابه فى عصره كان العلى اولى به * لطيفة الكونين فى ثيابه ما غير تقوى الله فى جبابه * كان الهدى فتحا على اصحابه فيدخلون البيت من ابوابه * و يحمدون الله لاستيهابه من بعد حول كان فى ابابه * قد ذهب اليوم الى مثابه ثاب الى الرحمان فى ذهابه * العلم قد غرّب من ايابه و جزّ سبّ الدرس من جذابه * و اغترب الفضل من اغترابه و غابت الحكمة من غيابه * و انشعب الكلام من اشعابه و انعزل المنطق من احزابه * و احتجب التنزيل فى حجابه و استتر التأويل فى نقابه * ضلّ سبيل الرشد عن طلابه لانّه مات الذى يهدى به * اطبقه النور على ترابه ارّخت ملهوفا على انتحابه * استاذنا آب الى مآبه مصراع اخير به حساب ابجد مساوى 1307 سال وفات آقا على است . دومين قصيدهء او در بحر مجتثّ مربّع شامل نه چهارپاره است : نعيت انّ عليّا * و كان حولا سقيما فكاد شوقا الى الوصل * تائها يهيما بنفسه جاد توقا * الى الدخول الحريما طوبى له اذ تخطى * بالخلّد حلّ مقيما لكن قلبّ الاعالى * للّهم صار جحيما و قلّما فى قرون * رآه قرنا حكيما للاقدمين من الفضل * كان كفوا كريما بل مثله فى المعالى * لا تحسبنّ قديما من هجره العلم يبكى * و الفضل يغدوا مليما و الحكم اضحى يتيما * و الحجر امسى لطيما و الدرس بات لدنيا * و الحدس ظل سليما و العصرا صبح خلوا * و الدهر عدّ عقيما و القرن قيل شحيح * و الحين سمّى ذميما و الليل لقّب حقّا * شرّا بغيضا شتيما لا تغفلنّ الدواهى * لا يتركنّ اديما يقود صرف الليالى * اليك خطبا بهيما يامن يحاول ضبطا * حول الوفاة نظيما للعام ارّخ حسيبا * قد فاز فوزا عظيما